Moja znajoma, niegdyś piękna i szczęśliwa kobieta, uświadomiła mi istnienie bardzo nietypowej choroby, która dotyka naszej psychiki, niszcząc często bezpowrotnie zdrowe i krytyczne patrzenie na świat. Czym jest owa choroba zataczająca, zdaje mi się, coraz to szersze kręgi? Ja nazywam ją uzależnieniem od przemocy.

Wspomniana już przeze mnie znajoma, wyszła za mąż za biznesmena, który bardzo szybko okazał się jej psychicznym katem. Bardzo szybko jej rola w związku, zredukowana została do prania, sprzątania, gotowania i rodzenia dzieci. Ciągłe kłótnie, używanie przemocy, nadużywanie alkoholu przez męża i jego nieustanne romanse stały się dla niej codziennością. Sytuacja sprawiła, że dziewczyna zaczęła „więdnąć” z dnia na dzień. Nie trzeba przecież długo czekać na efekty, mając taki komfort psychiczny. Najpierw pojawiły się problemy z hormonami, potem nadwagą, depresją, wycofaniem się z życia. Huśtawka nastrojów i stany lękowe przesłoniły jej radość z życia. Początkowo nie można było jej wytłumaczyć, że sytuację można i trzeba załatwić. Presja męża okazywała się nie do przeskoczenia. Straszył ją pozbawieniem opieki nad dzieckiem, z powodu jej stanu psychicznego, które określał jak niepoczytalność i chorobę psychiczną. Kiedy argument ten okazał się niewystarczający, straszył szerokimi i wpływowymi znajomościami. Sytuacja pogłębiała się. Po kilku latach takiego traktowania organizm mojej znajomej wymagał już natychmiastowego leczenia. Podjęła je, co spowodowało częściowe „stanięcie na nogi”. Zaczęła nawet myśleć o rozwodzie. Coraz częściej bywała wśród ludzi i planowała podjęcie pracy. Widać jednak było kryjącą się w jej oczach potrzebę miłości i męskiego wsparcia. Jej mąż był jej pierwszym i jak dotąd, jedynym mężczyzną. Postanowiła nie wzbraniać się przed kolejną szansą na szczęście. Poznała mężczyznę, wolnego i bez zobowiązań, bardzo spokojnego i kulturalnego. Przebywanie w jego towarzystwie dawało jej spokój i wytchnienie. Takie uczucia w obecności mężczyzny były dla niej czymś nowym, dotąd bowiem ich nie przeżywała. Wydawać by się mogło, że coś się w jej życiu zmieni, że „karty zostały rozdane po raz drugi” , tym razem lepsze. A jednak… A jednak po pewnym czasie zauważyłam niepokój w oczach tej dziewczyny. Starałam się dociec co się stało. Początkowo unikała tematu, byłam jednak uparta. To co mi powiedziała przeszło moje najśmielsze oczekiwania. „Radek, powiedziała, jest taki spokojny i dobry dla mnie, ale nie potrafiłabym z nim być. Jest za dobry a ja chyba uzależniłam się od traktowania mnie jak szmatę”.

Co jest w tych kobietach, które nie pozwalają sobie i innym na szczęście? Cierpią przecież także ich dzieci, które w przyszłości, być może skazane będą na podobną sytuację.

Jak działać? Kiedy działać? Temat nabiera jeszcze większej aktualności, kiedy zestawiam go z problemem przemocy w rodzinie. Moja znajoma uświadomiła sobie problem, choć w rezultacie niewiele, jak dotąd, zrobiła. Wybór takiego, a nie innego mężczyzny na męża, był naturalną konsekwencją jej chorej psychiki. Niestety wiele kobiet nie jest tego uzależnienia nawet świadoma a przecież sprawa nie dotyczy tylko ich samych. Jak przerwać pasmo pokoleniowego bólu? Czy w ogóle je przerywać?