Andrzej Piaseczny obecny jest na polskim rynku od 1993 roku, kiedy to słuchacze poznali go jako wokalistę rockowo-popowej grupy Mafia.
Popularność jaką przyniosły mu wykonania takich hitów lat 90. jak “Imię deszczu” czy “Noce całe”, doprowadziły ostatecznie długowłosego wówczas “Piaska” do końca “mafijnej” przygody i rozpoczęcia kariery solowej. Debiutancki album, zatytułowany po prostu <I>“Piasek”, z miejsca stał się sukcesem i, o ile mnie pamięć nie myli, zyskał status Płyty Platynowej.

Rok po wydaniu składanki podsumowującej 15 lat obecności na scenie, Piaseczny powraca z premierowymi nagraniami, które przedstawia nam w formie “Spisu rzeczy ulubionych”. Co ciekawe, tym razem wokalistę wspomaga ikona polskiej muzyki rozrywkowej, były lider kultowych Czerwonych Gitar - Seweryn Krajewski. Początkowo sceptycznie nastawiony do pomysłu nagrania całej płyty przez tę dwójkę, zmieniłem zdanie pod koniec lutego, po premierze singlowego utworu. Piosenka <I>“Chodź, przytul, przebacz” zyskała moją sympatię od pierwszego taktu. Bardzo podobnie zadziałała na tysiące innych osób, czego najlepszym dowodem jest aż czterokrotne wygranie programu “Hit Generator”.

<I>“Spis rzeczy ulubionych” to płyta jak na polski pop wyśmienita - i nie ma znaczenia to, że jej autora darzę od lat dużym szacunkiem. Duet Piaseczny-Krajewski stworzył dziesięć wspaniałych utworów, które zapadają w pamięć od razu po pierwszym przesłuchaniu. Już otwierająca album piosenka, zatytułowana “Rysowane Tobie”, sprawia, że słuchaczowi chce się dalej obcować z tą muzyką. Później jest jeszcze lepiej: wcześniej wspomniany singiel “Chodź, przytul, przebacz”, figlarne “Wolna Twoja wola”</I>, romantyczne “Gdybym nie zdążył”...

Rozczarowanie przychodzi w zasadzie na sam koniec, przy okazji kompozycji <I>“Cichej spokojnej nocy”, w której mamy okazję usłyszeć nie tylko Piasecznego, ale także ex-członka Czerwonych Gitar. Przyznam szczerze, że czekałem na ten wspólny numer i teraz, kiedy już go znam, jestem lekko rozczarowany. Piosenka przypomina kolędę i odstaje klimatycznie od reszty materiału. “Czarną owcą” utworu tego nazwać nie mogę, jednak nie pasuje mi on do koncepcji całej płyty. Jednak to tylko trzy i pół minuty, które da się przeżyć.

W Polsce jak na lekarstwo mamy dobrych popowych wokalistów. Bo kto stanowi męską reprezentację na muzycznej scenie - Wydra, Zagrobelny, Krawczyk, Kupicha? Mam wymieniać dalej, czy już wystarczająco Was rozśmieszyłem, zestawiając wyżej wymienione nazwiska ze słowem “artysta”? Odpowiedź jest chyba jednoznaczna. Piaseczny nie jest kolejnym popowym śpiewakiem, który rozmienia się na drobne z płyty na płytę. Wręcz przeciwnie - z chłopaka, który popełnił już na scenie wiele błędów, miał w swojej karierze chwile lepsze i gorsze, wyrósł na artystę dojrzałego, wiedzącego jaką muzykę chce robić. Jak na ten moment, faktycznie płyta życia Piasecznego.

Mam nadzieję, że nowy album Andrzeja dopiszecie, tak jak i ja, do spisu płyt ulubionych.