Album “Note2″ powstał między 7 czerwca a 21 lipca, i gdy weźmiemy pod uwagę fakt, iż jest on złożony z dwóch płyt, na które składa się 26 utworów (tracklista prezentuje nam jedynie 24, jednak dodać należy dwa ukryte bonusy - po jednym na każdym CD), tempo w jakim został on nagrany, jest naprawdę wielkie. Tede ma manię pierwszeństwa - jako pierwszy wydał rapowy krążek w formie CD+DVD (“Ścieżka Dźwiękowa” z ubiegłego roku), a teraz, też jako pierwszy, zarejestrował w kosmicznym tempie dwupłytowy album, na którym nie znajdziemy wypełniaczy, słabszych momentów i przestojów.

“Note 2″ to prawdziwy rap, mimo iż słyszymy na nim <I>zero hip-hopowych gości. Są za to Seta (znamy ją już z “Powrócifszy...”), Mr. Hide (singiel “22 Gibony (Diler)” z poprzedniej płyty), Łysy Anioł (który według Tedego totalnie nie umie śpiewać) i Mrozu (dla wielu autor jedynie “Miliona monet”, a dla bardziej wprawionych w słuchanie muzyki człowiek, który współpracował m.in. z Molestą Ewenement). Tede nie tyle nie potrzebuje rapowych gości, co nie powinien nikogo zapraszać. Wystarczy przypomnieć sobie poziom featuringów z poprzednich solówek członka WFD (przykładowo CNE w “Zajafka kipi”, "G.R.U.B.Y.” z Kiełbasą, czy Zgrywus w “Nie podoba sieeea?”), by wiedzieć, że temu rymoholikowi nie potrzeba pomocy, sam potrafi udźwignąć ciężar ogarnięcia płyty od strony lirycznej.

Tede jest mocny i wykorzystuje swoją formę w pełni. Dzięki temu właśnie bez problemu wychodzi mu odnalezienie się w różnych klimatach i stylach - wspominkowym (“Ta muzyka”, “PRL 89/90 RP”, “Kawałki tych snów”), klubowym (“Cipy cipy łaał”, “Pali się dach”), moralizatorskim (“Suchy konar”, “Mama mija”). Tede prezentuje nam też kawałki o stosunkach damsko-męskich (“Chcesz tak bardzo jej”, “Powiedz to jej”) oraz te z pozytywnym przesłaniem (“Nawet jeśli ktoś nas przekreślił”, “Życie jest piękne”).

Warszawski raper przy okazji “Note2″ ponownie zaryzykował i powierzył jednemu producentowi “podklepanie” wszystkich beatów. Po “Essende Mylffon” i “Ścieżce Dźwiękowej”, które to odpowiednio współtworzyli Matheo i WDK, przyszedł czas na Sir Micha. Najmniej znany z całej trójki muzyk nie zawiódł jak jego dwaj poprzednicy i z powierzonego zadania wywiązał się bardzo dobrze (<I>jesteś wielki ziom, robisz piękną muzykę, zrobić z tobą tą płytę było dla mnie zaszczytem</I> - tak o swoim koledze w ostatnim utworze nawinął Tede).

Graniecki zaskoczył wszystkich - fanów, wrogów i tych, którym obojętna jest jego twórczość. “Note2″, jak sam rymował w kawałku zapowiadającym krążek, <I>to nie najbardziej oczekiwana płyta roku, to największe zaskoczenie polskiego hip-hopu - i naprawdę trudno temu zaprzeczyć. Ocena końcowa, jaką wystawiam, była zapewne do przewidzenia.