Jest oczywiste, że zamierzenia autora, co do odbioru jego dzieł nie pokryją się w pełni z wrażeniami odniesionymi przez słuchaczy. Jednak nazwa danego utworu zawsze będzie jakąś sugestią (często podświadomą). Krążek "En=trance" jest dobitnym przykładem stosowania tego typu zabiegu wobec potencjalnych odbiorców.

Już sam tytuł płytki jest "puszczaniem oka" do słuchacza. Entrance to wejście, trance - trans. Czyżby wejście do transu (okładka też coś sugeruje)? Może jednak zupełnie coś innego? Interpretacji może być tak wiele jak wielu fanów, którzy zetknęli się nie tylko z tym przedsięwzięciem Klausa Schulze'a. Tytuły kompozycji zgromadzonych na srebrnym dysku też nie są "zwykłe". Zabawa słowna trwa w najlepsze, poczynając od "En=trance", a kończąc na "Velvet System". Wszystkie utwory nie należą do krótkich (trwają ok. 20 min. każdy). Jest to posunięcie słuszne. Transowa stylistyka nagrań, w połączeniu z ich czasem trwania, ma za zadanie wywołanie odpowiedniego efektu (w domyśle transowego). Trudno jednak przewidzieć jaki ten efekt będzie ostatecznie. Odbiór muzyki jest zawsze bardzo indywidualny, więc i skutki będą różne. Forma kompozycji nie przypomina za bardzo dokonań Richarda Wanhfrieda - grupy/projektu stworzonej przez artystę (pewne podobieństwa są zauważalne). Stylistyka jest spokojniejsza, ale też i bardziej monotonna. Nie wydaje się to jednak wadą. Płyta jest w pewnym sensie "odsunięciem się" od wcześniejszych dokonań, ale dzięki temu otrzymujemy wspaniały obraz jak wielcy artyści bywają wszechstronni bez uszczerbku na tworzonej muzyce.

W "światku elekronicznym" spotkałem się z opinią, że to jedna z gorszych płyt Klausa Schulze'a, wręcz "wypadek" przy pracy. Nie zgadzam się z taką oceną.