Świat w którym przychodzi na świat Saddam Husajn(1937 r.) jest niezmienny od kilkudziesięciu lat. 1937 r. władzę w Iraku obejmuje Wielka Brytania, która jest propagatorką monarchii. Królem został Fajsal I, jednak wszyscy wiedzieli że źródło władzy leży na zachodzie. Fajsal był człowiekiem spokojnym próbował mediacji miedzy ludem afgańskim a brytyjskim, lecz nie przynosiło to wymarzonych skutków, każde zmiany przynosiły za sobą rebelie, były to krwawe lata. Działania ówczesnego króla Iraku doprowadziły do krwawych mordów na Asyryjczykach. Mieszkańcy Bagdadu zaatakowawszy dzielnice żydowskie, zmasakrowali Asyryjczyków, palono świątynie, a ciała Żydów zawieszano na murach. Irak w czasach przedwojennych spał w objęciach feudalizmu, nieświadomy swej przyszłej potęgi. W tym brutalnym świecie przyszedł na świat Saddam Husajn w małym mieście Audża na północy od Bagdadu. Miasto to nie miało elektryczności, bieżącej wody, kanalizacji i pierwszorzędnych środków do życia. W tego typu miasteczkach na bliskim wschodzie, rozwinęła się kradzież. Można by powiedzieć że w takich miejscach noworodek nie ma najmniejszych szans do przeżycia, był to okres w którym śmiertelność niemowląt była najwyższa. Ojciec Husajna zmarł kilka miesięcy po jego urodzeniu, natomiast matka Subha, pracowita wieśniaczka po pewnym czasie, zawarła ponowie drugie małżeństwo z Ibrahimem al-Hasanem- złodziejem pod przydomkiem „Łgarz”. Saddam nienawidził go, Hasan był złym człowiekiem, bił go, kazał mu kraść. Husajna musiał nawet tańczyć na rozkaz, co później będzie miało swoje odbicie w przyszłości. Saddam przed zabiciem swoich ofiar upijał się, i kazał tańczyć im, po czym strzelał. Ojczymowi dziecko zawadzało, w następstwie Subha wysłała Saddama do jej brata żyjącego w Tarkicie. Tarkit był co prawda większy, lecz również był miastem zrobionym z gliny, zaniedbanym i chaotycznym. Obok miasta, niedaleko leżała linia kolejowa łącząca miasto z Stolicą. W Tarkicie znajdują się ruiny ogromnej warowni arabskiej, w której podobno niegdyś narodził się ogromny władca Saladyn. Chajrallah Tufla, opiekun Saddama, jego stryj miał córke, rówieśniczkę Saddama, wkrótce zaręczono ich razem. Była to skromna dziewczyna, która pasła krowy na polu, pięćdziesiąt la później ubierała się w najsłynniejszych paryskich domach mody.

Wuj Tufla był zagorzałym stronnikiem partii Bass, proklamował politykę połączenia się wszystkich państw arabskich, w wyniku czego miało powstać ogromne państwo panarabskie, była to jednak fantazja człowieka chcącego stworzyć świeckie nowoczesne państwo. Tylko taki model organizacji miał sprostać siłą zachodu. Młody Saddam, dorastał coraz więcej rozumiał, od najwcześniejszych lat był obserwatorem rozmów politycznych jakie odbywały się w domu jego stryja. Jednak najważniejszym problemem dla Iraku była monarcha Brytyjska. Starszyzna zastanawiała się jak pozbyć się niewygodnego króla, przyjmującego zwierzchnictwo Królowej. Po dynastii Fajsalów w 1941 r. wraz z II wojną do Iraku doszły prądy nazistowskie, lecz Hitler nie chciał ryzykować, był zajęty wojną w Europie, ingerencja na Bliskim Wschodzie, była by zbyt ryzykowna. Kiedy Tufle wyrzucono z Armii za zdradę, napisał on pracę na tematy polityczne „Trzy rzeczy, których Bóg nie powinien stworzyć: Persowie, Żydzi i muchy”. Czytając sam temat, wiemy że była to praca w której krytykował Persów i Żydów, porównując ich do niepotrzebnych owadów jakimi są muchy. Polityczne antypatie rodzinne, dodawały Saddamowi, wiele uprzedzeń

Saddam za młody był traktowany jak odrzutek, poniżany, wyzywany i bity. Nawet nauczyciele mieli do niego uprzedzenia. Młodzi traktowali go jak przybysza z innej planety. Powodem nieprzyjemności było pochodzenie, to że nie miał ojca, oraz główną przyczyną upokarzania było to że do 10 roku życia nie umiał pisać ani czytać. Wiemy że w przyszłości Husajn będzie dodawał sobie przed nazwiskiem, wszystkie możliwe tytuły. W wieku 10 lat zaczął zabijać. Do pierwszych morderstw dochodziło w pobliskich ruinach warowni o której wspomniałem. Młody dyktator po kolei zaciągał tam swoich rówieśników, którzy drwili z niego. Zabijał ich żelazną sztabą którą wykopał za domem stryja. Dobrze pasuje do niego imię Saddam, które po arabsku oznacza „ten który stawia czoło”. Był osobą odważną, chciał grać z całym światem, gdy diabeł rozdawał karty.

Lata 50. To czas kiedy Chajrallah przeprowadza się do najniższych dzielnic Bagdadu, razem z nim Saddam. W nowym domu również dużo rozmawia się o polityce, przychodzą rodzina i goście, Saddam rozumie coraz więcej. W spotkaniach, uczestniczą byli oficerowie, znawcy polityki i zwykli krętacze. Bagdad to idealny przykład feudalizmu. Każdy ma swoją robotę do wykonania i bezwzględnie musi ją wykonać. Starszyzna, zasłużeni emeryci, muszą wszystko koordynować, natomiast młodzi wykonują zadania przez nich zlecone. Jeden z amerykańskich dyplomatów że w Bagdadzie nawet miedzy sąsiadami mieszkającymi na jednej ulicy są stosunki mafijne a co dopiero w polityce. Saddam nie miał najlepszych ocen podczas swojej edukacji, w następstwie nie mógł dostać się do szkoły wojskowe, która była jego marzeniem. Bardzo go to upokorzyło, nie dawało spokoju, gdyż żył w otoczeniu wojskowych. W Późniejszej władzy Husajn popadł w manię, mianował się marszałkiem, podpisywał się różnymi orderami. Mówiono że jego Fetyszem jest: wojna i tytuły. Jego brak kwalifikacji odbił znamię na „Kampanii Irańskiej”, zginęły wtedy dziesiątki tysięcy irackich żołnierzy. Klęski nie wzruszyły „samozwańczego marszałka”, który nadal nie słuchał irackich dowódców. Kiedy Saddam w młodości nie dostał się do szkoły wojskowej, wysoko postawieni politycy doglądali jego działań, już od dawna widzieli w nim kandydata na marionetkę numer jeden w państwie. Jedną z osób, które pomagały dyktatorowi był Hasan al-Bakr, brygadier, który potem będzie protegował prezydenta za to że nie miał wykształcenia militarnego.

Partia Bass zwerbowała przyszłego prezydenta, kiedy miał zaledwie kilkanaście lat. Było to ugrupowanie polityczne, które za swój pierwowzór wybrało nacjonalizm XIX- wiecznej Rzeszy Niemieckiej, uznawało nienaukowy socjalizm i chciało stworzyć świeckie państwo. Saddamowi nie zależało na mentalności partyjnej, a na stanowiskach, które zajmowali, główni członkowie w nowym odświeżonym państwie. Bass była partią rewolucyjną, nie rozwiązywała sporów drogą dyplomacji, czego przykładem jest rok 1963

W tym roku Saddam doszedł do władzy. Kiedy studiował pod okiem Nasera w Egipcie. Partia przygotowywała kolejny zamach tym razem udany. Generałowi Kasimowi obcięto głowę. Pokazywano to na wszystkich arabskich stacjach telewizyjnych i mówiono o tym w radiu. Wielki przewrót był związany z Saddamem. Na zdjęciach jakie zostały zrobione dla lokalnych agencji informacyjnych, Żołnierze plują na głowę prezydenta, która ledwo trzyma się na kawałku skóry, natomiast na drugim planie skandują nazwisko nowego przywódcy. Tak oto partia Saddama Husajna doszła do Władzy.

To motto towarzyszyło irackim klanom rodzinnym od lat. Saddam Husajn obstawiał wszystkie najważniejsze stołki polityczne rodziną. Uważał że tak będzie bezpieczniej. Rodzina jest zamkniętym kręgiem i nic nie może poza niego wyjść. W 1963 roku odbył się ślub Sadżidy i z Saddamem. Na uroczystościach opiewano, partię Bass i jej zwycięstwo. Na przyjęciu weselnym pojawiła się wróżka która przepowiadała przyszłość młodej parze. Wróżka przepowiedziała że Saddam będzie potężnym władcą, jego stryj będzie Burmistrzem Bagdadu, Sadżidza stanie się zaś najbogatsza kobietą pod słońcem. Zastanawiam się co by się wydarzyło gdyby powiedziała coś więcej. Może zobaczyła by jak Saddam zdradza żonę z piękną okulistką, Adanana zabitego w wypadku-najlepszego przyjaciela Saddama. Tak kończą ci co posiadają nieco inne zdanie od dyktatora. Saddam był oszukiwany i wykorzystywany do końca przez znaczących współpracowników i partię. Był krwawym, energicznym narzędziem, które bez najmniejszych skrupułów wykorzystał swoje państwo do własnych celów. Wydusił z Irakijczyków ostatnie pieniądze, nie zapominajmy że Husajn zostawił pałac prezydencki wybudowany za 500.000.000 $,a jego syn udaj miał pod swoją willą ogromny podziemny garaż, w którym znajdowało się ponad 200 marek samochodów z całego świata.