Wielka szkoda, gdyż właśnie ona chyba najdobitniej i najcelniej potrafi oddać fenomen tej najpopularniejszej dyscypliny na świecie.
Dążenie do perfekcjonizmu za wszelką cenę w rozjemczej materii, poprzez przesadne zaangażowanie techniki może okazać się bardzo groźne dla futbolu. Może zabić świętą prostotę piłki nożnej, pozbawiając ją duszy. Co więcej, może okraść widzów z namiętności jakie piłka nożna dotąd wywoływała i wywołuje. Wreszcie, poprzez zbytnie pójście w koszty może doprowadzić do klasowego podziału, a więc stanu zupełnie sprzecznego z dotychczas wyznawaną wiarą futbolową. Zgodnie z nią, piłka nożna ma łączyć ludzi a nie dzielić, a dostęp do jej uprawiania i samo uprawianie ma być równe dla każdego. Wszystko to ma być oparte na czytelnych, prostych zasadach dla wszystkich, zarówno biednych i bogatych. To gwarant wyjątkowości tego sportu, którego powinno się strzec i przy którym powinno się pozostać. I to wbrew wszechogarniającej histerii, skwapliwie rozsiewanej zwłaszcza przez komentatorów i sprawozdawców sportowych. Odmienieni pobytem na drugiej półkuli nagle zaczęli sobie rościć prawo do sprawiedliwości w futbolowej rywalizacji i do doskonałości w tej wspaniałej dyscypliny w każdym jej aspekcie, domagając się wyplewiania naturalnych błędów z piłki nożnej kosztem jej cybernetyzacji.

Obranie kursu przez władze FIFA, postulowanego przez zniesmaczonych poziomem sędziowania na mundialu, może pozbawić piłkę nożną atrakcyjności. Dążenie do zapewnienia nienaturalnej perfekcji w sędziowaniu nijak się ma do ducha tej dyscypliny sportu. Wolę uczłowieczoną piłkę nożną, niż jej zrobociałą odmianę. Tak gwoli prawdy, można zadać sobie pytanie: do ilu istotnych pomyłek sędziowskich doszło choćby w ostatnim półwieczu, o których pamięta się przez lata? „Boska ręka Diego”? Wydrukowane mecze Korei Południowej z Włochami i Hiszpanią? Czy te przypadki zmuszają do radykalnych zmian w sędziowaniu? Owszem, sytuacja gdy dobre kilkadziesiąt tysięcy widzów zasiadających na stadionie śledzi na telebimie powtórkę spornej sytuacji, a sędzia główny spotkania w tym czasie konsultuje się z liniowym plecami do pokazywanego wszem i wobec zapisu wizualnego, po czym wydaje werdykt sędziowski zupełnie niezrozumiały i niezgodny z tym co dopiero wszyscy mogli z łatwością zaobserwować, zakrawa na obłęd. Jest to niedorzeczne. Jednak nie powinno się sankcjonować przepisami takich rozwiązań jak obligatoryjne powtórki. Niech pozostanie to w sferze dowolności, bardziej na zasadzie niepisanego zwyczaju, gdy taka okazja ku temu faktycznie się nadarzy. Odnoszę też wrażenie, że wprowadzenie zmian w sędziowaniu, a co za tym idzie także zmian infrastrukturalno-technicznych, obecnie obiektywnie niemożliwych do zaistnienia od zaraz na całym świecie, na wszystkich poziomach rozgrywek dokonałoby swoistego rodzaju schizmy w futbolu. Funkcjonowałyby przecież odmienne zasady rozstrzygania wątpliwych dla sędziowskiego oka (dla oka kibica oczywiście także) sytuacji podczas mundialu czy rozgrywek Ligi Mistrzów, a odmienne dla przykładu podczas meczu w ramach polskiej 2 ligi grupy wschodniej pomiędzy Sokołem Sokółka a Puszczą Niepołomice. Zaczęłyby obowiązywać różne odmiany piłki nożnej. Czy podział na piłkę nożną „sprawiedliwą” z sędziowaniem opartym na magii cybernetycznej i tą zwyczajną kopaną z przeznaczeniem dla pospólstwa, z sędzią bez zaplecza technicznych fajerwerków byłby sensowny?

Nawet, a może należałoby napisać, że właśnie w błędach sędziów piłkarskich tkwi także doskonałość futbolu.